Hoe Boaz mij tot waanzin drijft

Door op februari 22, 2014
waanzin

Boaz is een mannetje. En mannetjes zijn de baas. Af en toe. Althans dat proberen ze. Boaz maakt me daar soms radeloos mee. Neem nu afgelopen week…

Dominantie. We hebben er veel over gelezen, en gepraat. Dominantie bestaat niet, dat schijnt achterhaald te zijn. Ze willen alleen af en toe de baasp spelen. “Of het nu dominantie is of niet, we moeten dealen met zijn gedrag. We moeten hem opvoeden. De ene hond is angstig, de ander wil juist teveel zijn eigen stempel drukken”, hoor ik mezelf tegen mijn vriend zeggen. Toch maakt Boaz me regelmatig gek!

Laat ik even een situatie schetsen, zodat je snapt waarom ik soms zo radeloos van hem word. Vrijdagmiddag uitlaattijd. We lopen via het bos – dan mag hij los en daar is hij zo dol op! – richting de grasstrook en dan naar huis. Op het gras vindt Boaz een heel dikke boomstronk. Waar hij niet mee kan lopen, maar wel op kan kauwen. En aangezien het schijnt dat die splinters niet goed zijn, leidt ik hem af. Hij krijgt krijg een snoepje als hij hem loslaat en tegelijkertijd lopen we verder. Dat werkt, want voor snoepjes doet hij alles.

We zijn slechts 200 meter van huis verwijderd, maar Boaz besluit het thuiskomen lekker uit te stellen. Want ja, geen boomstronk meer om mee te spelen. Dan maar het bazinnetje. Wat volgt zijn 20 minuten chaos en veel frustratie. Boaz springt tegen me op, hangt in mijn jas, bijt in mijn broek (en pak af en toe een velletje mee) en ga tegen me aanrijden. Ik doe echt mijn best. Ik laat hem zitten en oefen wat af, met snoepjes. Maar Boaz gaat ongestoord verder. Ik zet hem tussen mijn benen en aai hem tot hij rustig is. Maar als de lieve manier niet werkt, word ik toch echt even boos. Boaz lijkt te schrikken. Voor even. Hij begint weer opnieuw. En opnieuw. En opnieuw.

naar afloop bel ik met wederhelft. “Bij jou doet hij het niet, en we doen toch echt hetzelfde.” “Nu kan ik hem nog tegenhouden, maar wat als hij straks 38 kilo is?” “Alleen omdat ik een vrouw ben, daar kan ik toch niets aan doen?” “Natuurlijk verlies ik mijn geduld na 10x corrigeren. Nee, bij jou komt het niet zo ver, jij hoeft maar twee keer te corrigeren. Anders was je ook ontploft.” “Ze kunnen wel zeggen dat je het gedrag moet negeren, maar dat werkt buiten natuurlijk niet zoals binnen. Ik kan niet van hem weglopen zoals ik thuis doe. En ik ga ook niet wachten tot mijn broeken allemaal kapot zijn.” “Ja, misschien moet ik het eens voorleggen aan de gedragsdeskundige van de puppycursus.” Nou, aan die laatste had ik niet veel. Ze zei alleen maar: “Ja, dat is wel een vervelend probleem”. Duh daarvoor kom ik toch ook bij haar? Toegegeven: die vrouw is ook een beetje knettergek. Ze praat alsof er altijd een kind tegenover haar zit. Of een hond.

De oplossing? Een andere halsband; geen tuigje maar een half-slip. Eentje waarbij ik zijn kop verder weg van mij kan houden en waarvoor de lol er afgaat. En zodra hij begon buiten de deur, ging ik weer naar binnen. De lol was er snel af. En het was snel duidelijk wie echt de baas was.

Puppy opvoedenOver Laura

Laura (1981), in het dagelijks sitemanager bij een grote uitgever en daarnaast fotograaf, en sinds december 2013 trotse eigenaar van golden retriever Boaz. Over haar ervaringen schrijft ze op Hondenmania.nl.